ΕΡΕΥΝΕΣ - ΑΡΘΡΑ

   ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ



Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ  

Γιατί μερικές οικογένειες είναι περισσότερο ευτυχισμένες από άλλες; Γιατί μερικοί γονείς και παιδιά έχουν υψηλότερα επίπεδα ψυχικής ισορροπίας από άλλες; Ο καθένας από εμάς γνωρίζει πως η οικογένεια επηρεάζει την ψυχική υγεία των παιδιών αλλά πως ακριβώς η οικογένεια επηρεάζει;

Η «ψυχική υγεία», η οποία χρησιμοποιείται εδώ ως συνώνυμο της «ευτυχίας», καλύπτει την φυσική και την ψυχολογική υγεία καθώς και την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέων και την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέα και παιδιού. Ένας μεγάλος αριθμός πανεπιστημιακών ερευνών έχει προσδιορίσει τέσσερις σημαντικούς παράγοντες  που είτε άμεσα ή έμμεσα επηρεάζουν την ψυχική υγεία των παιδιών.

1) Ο τύπος της οικογένειας και αυτό καθορίζεται από το εάν υπάρχει ένας ή δύο γονείς , εάν οι γονείς είναι παντρεμένοι ή χωρισμένοι.

2) Οικογενειακές διαδικασίες,  δηλαδή ο τρόπος όπου οι διαφορές διευθετούνται , η δομή των οικογενειακών σχέσεων συμπεριλαμβανομένων των πατρικών οικογενειών, στάσεις και πεποιθήσεις που υπάρχουν όσον αφορά τον γονικό και οικογενειακό ρόλο.

3) Ατομικά χαρακτηριστικά δηλαδή στοιχεία προσωπικότητας   όπως αρνητική και θετική διάθεση, ψυχολογική ανεξαρτησία κλπ.

4) Οικογενειακές καταστάσεις όπως πολύπλοκα γεγονότα, εκπαίδευση, εργασιακές ώρες κλπ.

Αλλά ας δούμε αναλυτικότερα πως αυτοί οι προσδιορισμένοι παράγοντες επιδρούν στη ψυχολογία των παιδιών μας.

Ο πρώτος και ο πιο σημαντικός παράγοντας όπου επηρεάζει την ψυχολογική ισορροπία του παιδιού είναι η παρουσία άλυτων προβλημάτων μεταξύ του παιδιού και των γονιών του. Τα άλυτα προβλήματα, καθώς αυτά αναφέρθηκαν από τα ίδια τα παιδιά, καλύπτουν περιοχές όπως  συμπεριφορά (εστιάζοντας στην σχολική εργασία, σχολική επίδοση, κατανάλωση αλκοόλ, κάπνισμα και συμπεριφορά γενικότερα), οικογενειακά θέματα (να βοηθά στο σπίτι, συμμετοχή σε οικογενειακές δραστηριότητες, επικοινωνία  και ποιότητα σχέσεων με τους γονείς)  και η ατομική αυτονομία (χαρτζιλίκι, και πως ξοδεύεται, φίλοι περιλαμβάνοντας και ερωτικούς συντρόφους, χόμπι και διασκέδαση). Από την πλευρά του παιδιού οι παραπάνω άλυτες συγκρούσεις συνοδεύονται με μια σημαντική μείωση στην ικανοποίηση της ζωής και με μια αξιοσημείωτη αύξηση σε κάθε μορφής  ψυχολογικής δυσλειτουργίας. 

Η δεύτερη σημαντική επιρροή στην ψυχική ισορροπία του παιδιού είναι τα χαρακτηριστικά της μητέρας. Βρέθηκε πως τα χαρακτηριστικά τα οποία προάγουν ψυχική υγεία στο παιδί είναι η φυσική και ψυχολογική υγεία της μητέρας, η υποστήριξη προς το παιδί όσον αφορά την προσφορά της βοήθειας και ενθάρρυνσης που παρέχει στο παιδί, ο βαθμός ικανοποίησης της με το να είναι γονέας, και η ικανότητά της να λύνει διαφορές με τον σύντροφο της. Παράγοντες που μειώνουν την ψυχική υγεία του παιδιού είναι το αρνητικό συναίσθημα της μητέρας, αν οι γονείς του είναι χωρισμένοι, αποτέλεσμα που φανερώνει και επιβεβαιώνει τις αρνητικές συνέπειες αυτών των εμπειριών από την ενδο-οικογενειακή ζωή , πιθανόν λόγω των συνεπειών του στην μη απόκτηση δεξιοτήτων για το ρόλο του γονέα και των σχέσεων μέσα στο ζευγάρι. Ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα φανερώθηκε όπου αφορά το στυλ της μητέρας στο να λύνει τις όποιες διαφορές προκύπτουν με τον σύντροφο της. Φανερώνεται ότι η υιοθέτηση της απόσυρσης η της συγκατάβασης από την πλευρά της μητέρας  προάγουν την ψυχική υγεία των παιδιών ακόμα και αν μειώνουν την φυσική και ψυχική υγεία της μητέρας προτείνοντας ότι, όταν υπάρχουν συγκρούσεις μέσα στο γονικό ζευγάρι, οι μητέρες είναι καλύτερα να υιοθετούν τον τρόπο ο οποίος προστατεύει τα παιδιά από τις αρνητικές συνέπειες που προκύπτουν από τις συγκρούσεις των γονέων.

Η τρίτη σημαντική επιρροή στην ψυχική υγεία του παιδιού είναι η στήριξη από τον πατέρα. Οι πατέρες εξασκούν επιρροή σε όλους τους τύπους των οικογενειών περιλαμβάνοντας ακόμα και εκείνες στις οποίες δεν ζουν μαζί με το παιδί. Ακόμα και αν οι πατέρες ασκούν λιγότερη επίδραση από ότι οι μητέρες στην ψυχική υγεία των παιδιών τους, η στήριξη τους αυξάνει την εσωτερική ικανοποίηση των παιδιών προς την ζωή και μειώνει την ψυχική τους δυσλειτουργία και σχετίζεται ισχυρά με την υποστήριξη από την μητέρα, προτείνοντας ότι υποστηρικτικοί γονείς ίσως ενισχύουν ο ένας τον άλλον στον υποστηρικτικό ρόλο.

Ο τέταρτος παράγοντας είναι ο λιγότερος σημαντικός και είναι το οικογενειακό εισόδημα και η κοινωνική τάξη που το παιδί κατανοεί ότι βρίσκεται. Ωστόσο η κοινωνική τάξη επιδρά έμμεσα  στην ψυχική υγεία της μητέρας αλλά αυτό μειώνεται με την παρουσία ενός υποστηρικτικού δικτύου (κοινωνικού ή οικογενειακού) στη ζωή της μητέρας.

Τα αποτελέσματα αυτής της πανεπιστημιακής έρευνας υποδεικνύουν το γεγονός ότι η ψυχική υγεία και ισορροπία των παιδιών είναι σχεδόν ολοκληρωτικά και άμεσα στα χέρια των γονέων  δια μέσου των οποίων σχεδόν όλες  οι άλλες εξωτερικές επιρροές και πιέσεις στην ψυχική τους ισορροπία μειώνονται. Επίσης φανερώνει πως οι μητέρες ασκούν μια εξαιρετικά μεγάλη επιρροή στην ψυχική τους υγεία από ότι οι πατεράδες, ακόμα και όταν ζουν σε ξεχωριστά σπίτια, πιθανόν γιατί ξοδεύουν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους.

Ωστόσο, αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά της μητέρας επηρεάζουν περισσότερο το «κλίμα» ή την»ατμόσφαιρα» της οικογένειας- δια μέσου της σχέσης που διαμορφώνεται μεταξύ γονέα – παιδιού αλλά επίσης δια μέσου της σχέσης που διαμορφώνεται μεταξύ του ζευγαριού - παρά οφείλεται στα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν τον πατέρα.

 

ΑΥΤΟ-ΕΚΤΙΜΗΣΗ: Ο «ΘΕΟΣ» ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ            

Δεν είναι τόσο πολύ το ποιοι είμαστε όταν γεννιόμαστε που μετρά. Άλλωστε δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά γι’ αυτό. Είναι το ποιοι ενθαρρυνόμαστε και μας επιτρέπεται να γίνουμε. Πάντως, όποια άκρη αυτού του δίπολου (κληρονομικότητα ή περιβάλλον) κι αν πάρουμε, η ευθύνη είναι μεγάλη.

Τη σημερινή εποχή το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι μια μακρόπνοη και μπερδεμένη διαδικασία, όπου, ασφαλώς, οι γονείς δεν έχουν τη μοναδική ευθύνη για το αποτέλεσμα της διαδρομής αυτής. Τα παιδιά μεγαλώνουν και επηρεάζονται σημαντικότατα από ένα μακρύ κατάλογο ανθρώπων και δομών. Φίλους, δασκάλους, αθλητές, τραγουδιστές, επιστήμονες, πολιτικούς και πολιτευτές κ.α. Ωστόσο, η μαμά και ο μπαμπάς ξεχωρίζουν για την τόσο καθοριστικά καθοδηγητική τους δύναμη. Μέσω της άμεσης επαφής με το παιδί αλλά και της έμμεσης μέσω της παρέμβασής τους στα κοινωνικά δρώμενα. Έχει τονιστεί ιδιαίτερα το χρέος, η υποχρέωση της συντεταγμένης κοινωνίας προς την οικογένεια.            

Γραφές από τους κλασικούς χρόνους αναφέρονται στην έννοια «εαυτός». Ο Σωκράτης έγραψε «γνώθι σε αυτόν» και ο Αριστοτέλης για τη φύση της ψυχής. Ο James (1890) περιέγραψε τον «εαυτό» να αποτελείται από το «εγώ» ή ο εαυτός σαν γνώστης (υποκείμενο) και το «εμένα» ή ο εαυτός σαν γνωστικό αντικείμενο. Άλλοι όροι για το πώς βλέπει κάποιος τον εαυτό του είναι «αυτό-εκτίμηση», «αυτό-εμπιστοσύνη», «αυτό-ιδέα». Όλοι αυτοί οι όροι ουσιαστικά περιγράφουν την ολότητα των σκέψεων που έχει κάποιος έχοντας σαν σημείο αναφοράς τον εαυτό του σαν αντικείμενο. Ή αλλιώς, αυτό-εκτίμηση είναι η θετική ή αρνητική εκτίμηση απέναντι σε ένα ιδιαίτερο αντικείμενο που λέγεται εαυτός. Βρίσκεται, λοιπόν, η αυτό-εκτίμηση στο κέντρο της προσωπικότητας του παιδιού.

Ένα σημαντικό στοιχείο γύρω από την αυτό-εκτίμηση είναι το πώς τροφοδοτείται κάποιος από πληροφορίες προκειμένου να διαμορφώσει την αυτό-εικόνα του. Ο Cooley (1902) χρησιμοποίησε τον όρο «καθρεπτισμένος εαυτός» και υποστήριξε πως η αυτό-εκτίμηση είναι μια αντανακλαστική σύνθεση βασισμένη στο πώς κάποιος νομίζει πως τον/την βλέπουν οι άλλοι. Για τον Mead (1934) οι «σημαντικοί άλλοι» μέσα στην κοινωνική εμπειρία δίνουν τη βάση για το πώς κάποιος αξιολογεί τον εαυτό του. Όντας οι γονείς οι «σημαντικοί άλλοι» για τα παιδιά, παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της αυτό-εκτίμησης του παιδιού. Πληθώρα ερευνών κατέδειξαν πως οι γονείς, είτε σαν «μοντέλα - πρότυπα» ή «καθρέπτες ή ακόμη και σαν πηγές πρωτογενούς και δευτερογενούς επηρεασμού στην καθημερινότητα του παιδιού, είναι ικανοί να επηρεάσουν τις ιδέες, τις αντιλήψεις, τις πεποιθήσεις του παιδιού γύρω από το τι άνθρωπος είναι ή θα ήθελε να είναι.

Θα επιθυμούσα να τονίσω σε αυτό το σημείο πως καθώς το παιδί αναπτύσσεται, αντιλαμβάνεται ολοένα και περισσότερο πως η γνώμη των σημαντικών άλλων κινείται μέσα στα πλαίσια ενός κοινωνικού πρωτοκόλλου είτε αυτό είναι η οικογένεια, το σχολείο και γενικά το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Κατ’ επέκταση οι γνώμες αυτές μπορεί να φαίνονται πολλές φορές άχρωμες και τυπικές που μπορεί να εμπεριέχουν σκοπιμότητα παρά ειλικρίνεια. Έτσι μπορεί να κλονιστεί η εμπιστοσύνη του παιδιού απέναντι στα πρόσωπα αυτά, με συνέπεια να δημιουργηθούν ανύπαρκτες ή αναληθείς αντιλήψεις του παιδιού γύρω από τον εαυτό του και τις ικανότητές του ή τις αδυναμίες του. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε πως ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας με τη γνώμη που έχουν οι σημαντικοί άλλοι για το παιδί, είναι και η γνώμη που φαντάζεται το παιδί πως έχουν οι άλλοι για την προσωπική του αξία. Γι αυτό επισημαίνουμε πως η κολακεία προς τα παιδιά, και αντιληπτή γίνεται από το παιδί και μόνο ζημιά του προκαλεί. Το παιδί πρέπει να προσλαμβάνει αγάπη αλλά και την πραγματική εικόνα του με τα δυνατά του αλλά και με τα προς βελτίωση αδύνατά του σημεία.

Πολλές φορές τόσο η γνώμη του παιδιού όσο και γνώμη των άλλων είναι στη σωστή κατεύθυνση κι έτσι η αυτό-εκτίμηση του παιδιού γίνεται αφετηρία για υγιείς προσανατολισμούς οδηγώντας σε προσωπική ευτυχία χωρίς δυσλειτουργικές αμφιβολίες.. Μερικές φορές όμως, η αυτό-εκτίμηση στηρίζεται σε αναληθή στοιχεία χωρίς αντικειμενική υπόσταση. Τότε το παιδί παραπαίει μέσα σε αβέβαιους προσανατολισμούς  που οδηγούν σε αποτυχίες και δημιουργούν δυσάρεστη ψυχική κατάσταση και διαταραχές στην προσαρμογή. Φυσικά, μεγάλο ρόλο παίζουν οι διάφορες κοινωνικές επιδράσεις και ιδιαίτερα η συστηματική αγωγή που παρέχεται από την οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία γενικότερα.

Ο πιο αποδοτικός σχεδιασμός ανάπτυξης της αυτό-εκτίμησης του παιδιού, με στόχο την ενδυνάμωση της προσωπικότητάς του και το υγιές ψυχολογικό μεγάλωμά του, αφορά, πρέπει να αφορά, και ν’ αναφέρεται σε τέσσερις βασικούς πυλώνες. Την κοινωνία, το κράτος, το σχολείο και την οικογένεια.

Η κοινωνία να προσφέρει στους νέους υγιείς , γεμάτες νόημα αξίες, καταδεικνύοντας ανθρωπιστικά, ειρηνικά, οικολογικά πρότυπα και προσανατολισμούς. Το κράτος να προωθεί πολιτικές τέτοιες που επιτρέπουν την αγάπη για τον άνθρωπο και τη φύση, και τα ιδανικά της ειρηνικής συμβίωσης, που να επιτρέπει στο κάθε παιδί να μπορεί ν’ αναπτύξει τις ικανότητές του και την αυτό-εκτίμησή του. 

Το σχολείο να λειτουργεί σαν χώρος καλλιέργειας της πολυδιάστατης προσωπικότητας του παιδιού. Να του διδάσκει, ουσιαστικά, τι σημαίνει συνάνθρωπος, τι σημαίνει αυτό-σεβασμός αλλά και σεβασμός προς τ’ άλλα παιδιά. Να καλλιεργεί όλες τις πτυχές της προσωπικότητας του παιδιού και όχι μόνο της στείρας γνώσης και ανταγωνισμού. Το σχολείο έχει καθήκον να βρει αυτό το κάτι στο οποίο είναι καλός το κάθε παιδί ώστε να νιώσει κι εκείνο υπερήφανο, χρήσιμο, άξιο και να δυναμώσει την αυτό-εκτίμησή του. Η δυνατή αυτό-εκτίμηση και αυτό-εικόνα θα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο του παιδιού εναντίον τόσων και τόσων αποπροσανατολιστικών προκλήσεων που θα συναντήσει στη ζωή του, όπως η κοινωνική αδικία, τα ναρκωτικά. Χρειάζεται το κράτος να διαμορφώνει πολιτικές-αρωγούς προς το εκπαιδευτικό έργο και την ανάπτυξη της αυτό-αξίας του κάθε παιδιού.

Η επικοινωνία, η αγάπη, η αποδοχή και κατανόηση που προσφέρει η οικογένεια, είναι πρωταρχικά στοιχεία για την ισορροπημένη ανάπτυξη της αυτό-εκτίμησης και προσωπικότητας του παιδιού. Η ανάπτυξη της αυτό-εκτίμησης, της αυτό-εμπιστοσύνης του παιδιού είναι η τέταρτη και ίσως η δυσκολότερη από τις λειτουργίες προσφοράς της οικογένειας προς τα μικρότερα μέλη της. Ένα οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να σέβεται το παιδί. Και βεβαίως να σέβεται και τα δυνατά του σημεία αλλά να αποδέχεται και τις αδυναμίες του χωρίς άγονη κριτική, αφήνοντας έτσι το παιδί να ξεδιπλώσει τις αρετές του και να βελτιώσει τις αδυναμίες του. Έτσι η οικογένεια θα διαμορφώσει ένα άτομο ευτυχισμένο. Δυνατό, που θα εμπιστεύεται τον εαυτό του. Που θα έχει φωνή. Που θα μπορεί να λέει και ένα δυνατό όχι στις προκλήσεις.

Διαφαίνεται λοιπόν, πως η αυτό-εκτίμηση, η εμπιστοσύνη που έχει ένα παιδί για τον εαυτό του, είναι ένας παράγοντας κλειδί για την υγιή και πετυχημένη ατομική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Και ισορροπημένη ανάπτυξη της προσωπικότητας σημαίνει προσωπική ευτυχία και υγεία. Σημαίνει επιτυχές ξεπέρασμα των προκλήσεων και δυσκολιών. Σημαίνει καλύτερη κοινωνία..            

Προσοχή! Πριν ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε «επιφώτιση» στα παιδιά μας, καλό είναι να τη χρησιμοποιήσουμε πρώτα για τον εαυτό μας. Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Είναι ο γονέας που πρέπει πρώτος να κάνει πολλές φορές σημαντικές υπερβάσεις. Άλλωστε πως θα δώσουμε κάτι στα παιδιά μας αν δεν πάρουμε πρώτα εμείς τη «γλύκα»; Γιατί;

Γιατί αγαπητέ γονέα, δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι. Βλέπουμε τα πράγματα όπως είμαστε! Αυτή ακριβώς είναι η Δύναμη που κρύβουμε μέσα μας!  

 

HOW FAMILY DYNAMICS INFLUENCE MY CHILD?  

The most important context in life is the family. The family creates bonds between people that are unique. Attachments to parents and siblings last a lifetime and serve as models for relationships in the wider community, school and society in general. Within the family children learn the language, skills and social and moral values of their culture. And at all ages, people turn to family members for information, help and pleasurable interaction (with some exceptions).

Warm family ties predict psychological health throughout development. In contrast, isolation or alienation from the family is often associated with developmental problems (Hetherington, 1995).

 

The Family As A Social System

 

There are bi-directional influences in which the behaviours of each family member affect those around him/her. Indeed, the term family system implies that the responses of all family members are interconnected (Minuchin, 1988). 

Direct Influences

 

Research has shown that patient communication evokes co-operative, harmonious responses, which in turn prompts a positive message in the interactive chain. On the other hand, harshness and impatience create angry and resistive behaviour which tend to create a negative or avoidant behaviour in the future.

For example, when parents’ requests are accompanied by warmth and affection, children tend to co-operate. And when children willingly comply, their parents are likely to be warm and gentle in the future (Baumrid, 1983, Lewis, 1981). In contrast, parents who discipline with hostility usually have children who refuse and rebel. And because children’s misbehaviour is stressful for parents, they may increase their use of punishment, leading to more unruliness by the child (Dodge, Pettit, Bates, 1994, Debaryshe, Ramsey, 1989). It is obvious here that we have an unpleasant circle of how the family communicates. This principle may apply to other family relationships, such as brother and sister, husband and wife. In each case, the behaviour of one person in the family helps sustain a form of interaction in the other family members that either promotes or undermines psychological well-being.

Indirect Influences

 

The interaction between any two members of a family may be affected by others who are present in the setting. Such others can serve as effective supports for the wellbeing of a family. For example, research has found that when a marital relationship is warm and considerate, mothers and fathers praise and stimulate their children more and nag them less. In contrast, when a marriage is tense and hostile, parents are likely to criticize and punish (Hetherington and Clingempeel, 1992, Simons and al., 1992).

Similarly, children can affect their parents’ relationship in powerful ways. For instance, boys especially show lasting emotional problems when parents divorce. But long term research shows that many sons of divorcing couples were impulsive and under-controlled long before the marital break-up. These behaviours may have contributed to as well as been caused by their parents’ marital problems (Cherlin et al., 1991, Hetherington, 1995).

However, other members may help restore effective interaction in a family. Grandparents are a case in point. They can promote children’s development in many ways. Of course, lime any indirect influence, grandparents can sometimes be harmful. When there are problematic relationships between parent and grandparent, parent –child communication may suffer. It is always trying to find the balance. Something that could be difficult!

It is apparent from the things that I mentioned the importance of the family as a system of promoting the well-being of its members. And not only! The family, this small society, is the role model of how children should behave, interact in society.

 

THE INFLUENCE OF MARITAL QUALITY ON CHILDREN  

 

The quality of the marital relationship affects children’s adjustments and development and influences children’s behaviours over a wide age span (Jouriles et al., 1991). Harmonious marriages tend to be associated with sensitive parenting and warm parent-child relationships (Floyd, Zmich, 1991). However, when there are marital problems, children tend to be more anxious and aggressive and to have more insecurities.

I would like to mention though, that not all marital conflict and disagreement is harmful to children. If discussions are relatively calm, if parents are able to resolve disagreements, and if the emotional atmosphere is pleasant, the effect is beneficial for children. They learn how to resolve conflicts by the example set in the home. So, it is not conflict itself that creates problems, it is the intensity, the frequency, the content and the outcome of the conflict that determines the effect on children (Grych and Fineham, 1993). Physical aggression and high levels of verbal abuse result in greater levels of anger, fear and sadness in children.  

The subject, the topic of the discussion makes a difference also. If the content relates to the children, for example differences over child rearing, children are more likely to be upset. They are more likely to blame themselves and become fearful. Unfortunately, when there is an argument, children tend to believe that they are the ones to be blamed for that.

How conflicts end is another important issue. Unresolved conflicts result in the most negative response for the children. The children are left with a great deal of stress along with bad feelings, dysphoria, fear, anger and a sense of helplessness. After all, what can they do about it (Grych, et al., 1992)?

 

ATTACHMENT: A VERY BIG ISSUE!  

 

Attachment means the feeling that binds a parent and child together. It is the emotional link between them, the desire to maintain contact through physical closeness, touching, looking, smiling, listening and talking.

Young children who have developed a close attachment to their parents run to them when frightened, seek the comfort and derive pleasure and security from just being near them. All children, especially during infancy, need to form a secure emotional attachment to someone. It could be mother, father, other family member or a caregiver (Bowlby, 1982). To feel emotionally secure, children need warm, loving, stable relationships with a responsive adult on whom they can depend (Kochanska, 1991).

Research has concluded that the formation of such attachments is vitally important to children’s total development (Main and Cassidy, 1988, Sroufe, 1985). It is through these contacts that children learn what society expects of them. Such relationships become the basis for personality and character formation.     

It gives them security, a developing sense of self and makes their socialisation possible. They are less shy and uninhibited in their relationships with others. They are better able to get along with other children and adults. Why is this happening? Children begin to identify with, imitate, and learn from the persons to whom they feel closest.

On the other hand, non-attached children seem to be distant and unemotional. They accept the attention of any person as readily as they accept that of their own parents. Insecurely attached children are very dependent on their parents. If parents have to leave they scream and exhibit a clinging, dependent behaviour. Here we must differentiate between this kind of behaviour and the one when a child really needs something and usually gets it with a bit of crying.

What kind of parental behaviour promotes secure attachment? Studies suggested that securely attached children have mothers or generally caregivers who respond promptly to the child’s signals, express positive emotion, and handle them tenderly and carefully. In contrast, insecurely attached children have mothers who dislike physical contact, handle them in an awkward way, and behave insensitively when meeting the child’s needs. I would like to stress here that is not how much time a parent spends with his/her child. It is the quality of interaction that plays the vital role in forming a good bond between the child and the parent. As in many other instances, avoiding extremes in raising children is often the wisest thing to do.

 

HOW MY PARENTING STYLE AFFECTS MY CHILD?  

 

There are three main styles of child-rearing.

The first one is the “Authoritarian style.

Authoritarian parents are demanding and emphasise obedience. “Do it because I said so” is their attitude. As a result they engage in very little give and take with children, who are expected to accept their parent’s word in an unquestioning manner. If they do not, there is punishment and even force. Research has shown that this type of parenting tends to produce withdrawn, fearful children who exhibit little or no independence and are either generally irritable, unassertive, moody, hostile and overtly aggressive (Simons et al., 1992, Baumrind, 1971).

The second main child-rearing style is the “Permissive one. This style is nurturant and accepting, but it avoids making demands or imposing controls of any kind. Thus, there is no shaping of behaviour. Studies have found that children of permissive parents are very immature.

They tend to be rebellious, aggressive and impulsive. Lack of discipline at home is associated with social aggression, which in turn, is associated with peer rejection (Travillion, Snyder, 1993). The link between permissive parenting and dependent, non-achieving behaviour is especially strong for boys (Baumrind, 1971).

The third pattern of parenting is the “Authoritative one. This approach is the most adaptive one to child-rearing. Authoritative parents make reasonable demands and direct their children’s activities in a rational manner. Such parents set limits and insist that the child obey. They exert firm control when children disobey but without being overly restrictive Kochanska et al., 1989). These parents express warmth and affection, recognise children’s individual needs and interests and encourage participation in family discussion and decision making (Dekovic and Janssens, 1992). Children with authoritative parents are developing especially well. They are lively and happy, self-confident, self-controlled and socially competent.

 


 Λεωφόρος
Μεσογείων 233 - Νέο Ψυχικό - 154 51 - Τηλ/Φαξ:210 6742 889  e-mail: contact@ipse.gr

 


   Created.and.hosted.by. :.. XTCSOFT...www.xtcsoft.gr